hava yastığı, dikiz aynası

çürüyen beyin 

    Kendime yabancılaşmak, kendimle bir hayli haşır neşir olduktan sonra yaşadığım bir kafa karışıklığıydı. İnsanların hayatında bir durak olmak demek, ki benim durumum da tam olarak buydu, insanlarla paylaşımda bulunup sosyalleşmek ne demekse onun tam tersiydi. Evsizlerin uyuduğu, köpeklerin işediği şeylerdi duraklar, benimki de benzer bir durumdu çoğu açıdan, işini gördüğüm insanların dikiz aynasına yansıyan gözleriyle arada bir buluşmanın anlamlı bir yanı yoktu. Arabama binen kimse benden bir şeyler koparmadı, kimileri çok kaba davrandıysa onlarla da ödeşmeyi becerdik, hiçbiri benim düşmanım değildi. 


    Sen de düşmanım değilsin, değilsin de, düşmanca şeyler hissettiriyorsun bana. Seninle bunu ve daha başka bir çok şeyi konuşmayı isterdim ama ne zaman dikiz aynasında gözlerimiz buluşsa, ben gözlerimi gözlerime kaçırıyorum. Gözlerimde artık şaşırmadığım ama bir türlü de sindiremediğim bir boşluk karışlıyor beni, içim çekiliyor yüksekliğimden. Atlayacak cesaretim de, gücüm de yok artık. Seni okuyabiliyorum ama kendimle ilgili çoğu şeye cevapsızım. Bak, benim dünyam iki metrekare bile yok, içini dolduramıyorum. 


    Yıllar önce çok kızdığım biri vardı, bir tarot falcısına sormuştum, “onu affedebilecek miyim,” diye. “Sen kendini affet,” demişti bana, işte herkesin değeri de bu kadardı. Her şeyi kendimden çıkarsayınca, her şey beni tükürüp attı bir kenara. Ben, kendimle barınabilecek biri değilim bu hayatta, düşüncelerimin hislere dönüşümünü ince bir korkuyla izliyordum yalnızlaştıkça. Kaybolup giden bir şeydim gün geçtikçe, günlerin geçtiğini de biliyordum, katiyen hissetmiyordum ya, pek bir anlamı yoktu. Anlam, çok eskiden düşülmüş küçük notları andırıyordu artık.


    Ben, insanları farklı duygulara benzetirim ve onlardan uzaklaştıkça kavuştuğum bende bu duygular, kendi gölgesinden ibaret.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

beni bir sır gibi sakla

Merhaba / Elveda sen bu satırları okurken ben çoktan nokta koyduğum bu yazının artık bana ait olmadığını biliyor olacağım. Yani bu artık senin derdin, benim değil. Bazı şeyleri arkada bırakıp gitmek insanın eline her gün geçen bir fırsat değil, farkındasındır umarım. İçin rahat olsun, sen bu satırları okurken, ben gitmenin tadını çıkarmaktayım. Ömür yaşanmışlıklara daralmaya meyilli bir kavram. Her geçen gün bazı günleri kırpa kırpa ilerliyoruz ister istemez. Ben biz olmanın ucunu tutmaktan sıkıldım, bırakıyorum. Bıraktım. Sen de tutma ki yerle temas edelim yeniden. Kimin kimi üzdüğü, kimin kırıldığı gibi detaylardan çok önemli olanları hariç kalanını sana bırakıyorum, çok istersen ev ekonomisi yapabilirsin. Kararın ne yönde olursa olsun, şunu unutma: Ben bu satırları yazarken seni terk ediyordum, sen okurkense çoktan terk ettim. Gidiyordum, gittim. Sana kızmıyorum, seni suçlamıyorum. Yani tabi, bunu hiç hiç yapmadım diyemeyeceğim ama bir şeylerin çoktan koptu...
Devamı

cvcvcvcv

     Saat 00.07, jilet gibi bir kışın ortasında Ankara'da, yurdumda oturuyorum, yalnızım. Çevremdeki çoğu insan sanıyorum benim gibi yalnız ve bundan şikayetçi. Mevsim gereği  hava çoğunlukla karanlık olduğundan içimiz bunaltan şeylere yenik düşeceğimizi hissedip düşmemek için bir destek aradığımızdan mıdır, yoksa yalnız olmanın iyice katlanılmaz olduğu zamanlarda mıyızdır bilmiyorum ama ben hayatımın hiçbir döneminde yalnız olmaktan bu kadar daralıp isyan edildiği bir dönem hatırlamıyorum. Türkiye cinsel açlığın Afrikasıysa eğer, insanlar, en azından benim çevrem, duygusal açlığın adeta Ginesi, Angolasını deneyimliyor. Güzel, duygulu bir öpüşmeye hasret insanlarız. Sırtımızı yaslayacak şairane bir aşka muhtacız. Üstelik bir şeylere muhtaç olacak yaşı geçtik.       İki insanın bir olmasının getirdiği yükümlülükler, bir iş aşkla yapıldığı takdirde önemsenmeyecek getirileri ile beraber gönüllü olarak üstlenebilecek yegane yükümlülük olsa gerek. Zira bir...
Devamı

Çok Şükür Rabbime

Sefam olsun ohh, istediğim gibi sürtüyorum. Para bok olsa da böyle gezerdim, para yok yine geziyorum. Hiçç üzemiycem kendimi valla, bana mı kaldı lan dünyanın derdi?  Dolar artmış, işsizlik çokmuş, enflasyon anasının amına fırlamış. İsterse babasının amına fırlasın, banane ba na neeeee? Ben yolumu her türlü bulurum. Kafamıza atom bombası falan atmazlarsa da böyle yaşamaya devam yani ahahahahaha. TV izlemiyorum çünkü sarmıyo. Haber falan da bakmıyorum, gazete okuyan zaten maldır amk bu devirde. İnternette ne istesem var, müzik desen var, vidyo desen var. Oyun oynayan da var ama ben oynamıyorum, zaten kendi pcmin kartı yandı, pornoyu telefondan bakıyorum. vpn kurdum, en güzel karı üç dkya ekranımda. o pozisyon bu pozisyon, karı bulamasak da bi pozisyon takılıyoruz yani ayıktın mı? Şimdilerde millet kafelere akıyo, her yer sik sok kahveci oldu amk, dedem falan kahveye değil mokaçino içmeye gidicek yakında. Orospu ananem zaten instagramdan geri kalmadı, dedem de yara...
Devamı

önsözü atla buradan başlayalım

Yıllar sonra seni gördüm, hiç değişmemişsin. Kendi değişimime olan inancımı sarstın. Bana söylediğin şeyler sana söylediğim şeylerin elinden tutup hayatımdan çıkalı çok oldu. Ikimizden haber alamadım, sen de alamadın bekliyorduysan da. İyimser yaklaştım, pekala beklemiyordun. Bunca zaman sonra ben de bu yağmurun altında karşılıklı dikiliriz demiyordum. Ağzında ıslak sigaran, omzundaki ıslak saçlarınla karşımda bir dönemin en sevilen pop sanatçısı gibi hoş bir hatıra olarak ıslanıyorsun. Bir zamanlar benim için ıslandığını bilmek keyif verici. Seninle olmak her zaman keyif vericiydi fakat şimdi biraz tüyler ürpertici. En azından kaygı verici, biz böyle yan yanayken, hatta böyle baş başayken, bir şeyler yapmaz bir şeyler söylemezsem çok pişman olacağım gibi geliyor ki ben şu saatten sonra yaptığım hiçbir şeyden pişman olmam. Sen şu saate ait misin? Kendimi yarım fakat memnun hissediyorum, gözlerinle ne zaman buluşsam gördüğüm eksik kalmış bir şeylerin kabulünü üzerime alınıyorum büyük ...
Devamı