Hep Bürokratik Engellerden Dolayı
Muavinim. İsmim Ahmet Kek. Yıllardır aynı hatta su, çay, bisküvi vesire dağıtarak insanlara hizmet ediyorum. Yıllardır, hobilerime yer verebildiğim mutlu bir hayata hasretim. Kırgınım, küskünüm, dargınım. Sayfalarca kızabilirim ama kimi muhatap alacağım bilemiyorum. Bu meslek beni insanlar çikolatalı kekleri nasıl tüketiyorsa işte öyle tüketti. Oysa ben çikolatalı kek değil, meyveli kekim. Hatta Ahmet Kek'im. Yılgın ruhunu kurumsal bir gülümsemeyle saklamaktan sıkılmış bir ironiyim adeta. Aşık gibi yollara vurduğum bedenim ve her garda elveda dediklerimle, biricik ama tekilim. Kimse elimden tutmadı. Yar dudaklarında deva bulmak nedir bilmem. Gençliğim bilet keserek geçti, her tek kişilik koltukla empati kurdum. Otobüs şehirler arası giderken, ben cinsel açlığın afrikasına seyahat eden bir binekte kayboldum. Zira ben, tek kişilik koltuktum. Cam kenarı yarenimi belki de doğmadan kaybettim. Sol yanımı her ihtiyaç molasında bulmayı umuyorum, çocukça, biliyorum ama aramaktan usanmış ...