"Kucak dolusu sevgiler," -O*****n P*******r.

Turuncu tebeşirden koşu pistinin içinde yürürken, kim bilir ne zamandır esmemiş olan rüzgarın saçlarımı kibarca okşadığını fark ettim. Ne bir kuş, ne bir böcek; az önceye sıkışıp kalmış rüzgar dışında uzun zamandır ben hariç hiçbir şeyin hareket etmediğini fark ettim. Bazen rüyalarımı yazarken yaklaşırdım bu gibi anlara: Çoğu rüyayı kendime anlatırken anlattıklarımı istemeden zihnimde tekrar görselleştirir, anlatırken eksik kalan, kaybolmuş ya da yarım kalmış detaylardan dolayı böyle hareketsiz sahneler yaratmış bulurdum kendimi. Çiçekli elbise giyen bir kadını anlatırken üzerindeki çiçekli elbiseyi zihnimde canlandırarak, görünürde hiç raftan çıkarılmamış hatta henüz dikilmemiş kumaşını, bütün gün giyilmiş bir elbise sanmak, rüyalara has bir eksiklikti. Bir sürü farklı fotoğrafı yan yana dizip bir hikaye uydurmak gibiydi rüyalar üzerine düşünmek. Sanırım fotoğrafların da rüyaların da ne zamandır yürüdüğümü bilmediğim bu pistte yürüyor olmayı andıran bir tarafı var. Kafamı kaldırsam ne...

çürüyen beyin        Kendime yabancılaşmak, kendimle bir hayli haşır neşir olduktan sonra yaşadığım bir kafa karışıklığıydı. İnsanların hayatında bir durak olmak demek, ki benim durumum da tam olarak buydu, insanlarla paylaşımda bulunup sosyalleşmek ne demekse onun tam tersiydi. Evsizlerin uyuduğu, köpeklerin işediği şeylerdi duraklar, benimki de benzer bir durumdu çoğu açıdan, işini gördüğüm insanların dikiz aynasına yansıyan gözleriyle arada bir buluşmanın anlamlı bir yanı yoktu. Arabama binen kimse benden bir şeyler koparmadı, kimileri çok kaba davrandıysa onlarla da ödeşmeyi becerdik, hiçbiri benim düşmanım değildi.       Sen de düşmanım değilsin, değilsin de, düşmanca şeyler hissettiriyorsun bana. Seninle bunu ve daha başka bir çok şeyi konuşmayı isterdim ama ne zaman dikiz aynasında gözlerimiz buluşsa, ben gözlerimi gözlerime kaçırıyorum. Gözlerimde artık şaşırmadığım ama bir türlü de sindiremediğim bir boşluk karışlıyor beni, içim çekiliyor...