"Kucak dolusu sevgiler," -O*****n P*******r.

Sabah ürpertim, Bu mektubu doğru adrese mi postalıyorum bilmiyorum, senin gibi biri sabit kalmayı ne kadar becerebilir ki? Artık bana mektup yazmayı bıraktın, kim bilir hangi cehennemde sürtüyorsun. Biliyorum, biliyorum iyisin. Merak da etmiyorum ne yaptığını, nasıl yaşadığını -hiçbir zaman da merak etmedim-, ben de buyum işte, senden çok sana yazmayı seven bir narkolepsik -belki de bir insomanyak. Dürüst olmak acıtmaz. Yalnızca, bütün hayatımın karanlıkla akıp gittiğini söylemek istiyorum. Sırtımda, omuzlarımdan belime inen bir ağrı var ve ben onunla yaşamaya alıştım artık. Sürekli yazıyorum, sabah olana kadar yazıyorum ve inanır mısın hep erkenden sıkılıyorum yaşamaktan. Son sekiz gündür güneş ışığı görmedim, yalnız rüyalarımda kırmızı perdeler görüyorum, sürekli açılıyor ve arkalarından yeni kırmızı perdeler beliriyor. Ben bile kestiremiyorum ne zaman istediğim matlığa bulanabileceğimi. İşi bıraktım. İşten atıldım sanmıştın, değil mi? Çok değiştim sana yazmak zorunda kaldığım günler...

Nasıl ki bir örümceğin özgür olduğu an ilk kurbanını ağına düşürdüğü ansa, bir insanı önemli kılan şey de kameraların karşısında ilk başarılı konuşmasını yaptığı andır. Sabah vakti küçük bir toplantıda, üzerinde beyaz gömleği ve siyah ceketi ile konuşmasını bitiren şey bir insanken, röportajın sonunda yaptığı ufak espiriyle altı kişiyi güldürüp odadan çıkan şey bir kuş olmuştur, ancak kanatları yoktur, bu yüzden bir örümcek kadar özgürdür. Örümcek kadar özgür bir kuşun izleyip umutlandığı her şey küçük ve anlamsız şeyler oluverir, çünkü kapattığı kapının ardında bilinmeyen bir geçmişi bırakmıştır. Siyah beyaz videolar ve bir sabah güneşten erken uyanmış olmak ona yeni hayatını düşündürür, -ki bu başlı başına bir hüzündür- sıfır noktasını neresi alacağını asla kestiremez, göbek kordonunun ona çizdiği başlangıcın varlığını öylesine güçlü duygularla reddetmiştir ki kameramanlar, kendisi bile böyle bir başlangıcın olup olmadığına emin olamaz bir süre sonra. İnsanların beyinlerinde iki kere...