Bazen ben, ben olmayı sürdürürken gerçekleşen şeyler karşısında kendime davranamıyorum. Beni hazırlıksız yakalayıp alnımdan vuran şeylerin, anladığımı sandığım kelimeleri katmer katmer anlamlandırması, uzak kaldığım hisleri beraberinde gündeme getirmesi ve yirmi dört saatin yeniden bana kendini yeterli hissettirmesi, düşünmediğim, yorulmadığım günleri, lafı bile olmazmışçasına bana bahşediyor. İşte, bir anda yaşam koca bir öfori ve ben yalnızca hislerime secde ediyorum. Gönlümün göz göz, nefes alan yapısı, hayatı daha çok arzulayıp onunla sevişen davranışlarım ve bana ait olan diğer her şey, ömrümün ay tutulmasını iştahla izlerken, böyle özel bir şeye tanıklık ediyor oluşumun kıvancını, aynanın öbür tarafındaki adamın duruşunda görebiliyorum.

Nitekim bu da geçip gidiyor ve bir 'bazen' cümlesinin başrolu oluveriyor. Üzülmüyorum, hatrımda kalacak kadar uzun bir yas tutamıyorum bu yitişlere uzun zamandır; zira bütün bazenlerime ne zaman istesem anılarım olarak geri dönüp şöyle bir bakabileceğimi bilmek, kederlenmemem adına bir emniyet kemeri. Hayatımda her şeyin, geçen zamandan geçen her şeyden ötürü çok niş bir ağırlığa ulaşabileceğini ve kat'a daha fazla çekmeyeceğini idrak ettiğimden beri, bir şeyler yaşamayı canı gönülden isterken yaşayacaklarımın özgül değerine olan -artık adım kadar bana dair olmuş- inançsızlığım sebebiyle canımı da gönlümü de hoş edemiyorum. Bana dokunan şeylerin benim ölümlülüğümde bile ne kadar geçici olduğuyla her gün karşılaşmak, bir gün bir yerlerde bir şeylerle karşılaşmak özlemimden ne eksik, ne fazla geliyor. Yanlış şeylere değer atfetmekten korktukça, kendime karşı cimri olmaya alıştım. Herkes bir şeylere alışır. Eskiden bu gibi genellemelerden korkardım, fakat bu ve nice fikre ısındığım gibi zaman içinde benliğimin tam anlamıyla kavraması imkansız tabiatıyla da barıştım. Ben, her şeyle barıştım. Barıştıkça köreldim. Kör bir bıçak olan ben gençliğimin damarlarını bir bir kestim.